'Laat je fantasie de vrije loop,' zei Martha tegen haar kinderen als ze ze instopte voor het slapen gaan, 'Droom zacht, het is bijna kerstmis.' De kinderen sloten de ogen en sliepen al snel in. Wendy droomde over de kerstman die niet kon komen door de vele sneeuw die buiten lag.
De kerstman zat in zijn houten huisje, met het vuur hoog opgestookt, op de Noordpool. Zijn rendieren stonden op stal op een grote laag stro. Het vroor dat het kraakte. De kerstman floot even op een fluit. Toenkwamen van alle kanten elfjes aangevlogen, elk elfje had een andere kerstmuts op, de een met belletjes, de ander met lichtjes, weer een ander had een met glitters. De elfjes gingen op het haardkleed zitten vlak voor het vuur. De kerstman begon met praten: 'Ik kan door de vele sneeuwstormen niet overal naartoe met mijn rendieren, dan verdwalen ze en ik evengoed.' De elfjes begonnen door elkaar heen te praten, het werd een drukte, alsof je in een kippenhok was. 'Maar de kinderen dan!' 'En de kadootjes!' 'Dat kan toch niet' Dit waren allemaal uitroepen die boven het gekwebbel uit kwamen. De kerstman klapte een paar maal in zijn handen en het werd weer rustig. Toen ging hij verder: 'Jullie snappen wel dat de kadootjes bezorgd moeten worden. Anders is het zo leeg onder de kerstbomen. Zouden jullie voor mij een aantal kerstkado's kunnen wegbrengen voor mij?' De elfjes riepen weer door elkaar. 'Ja, natuurlijk.' 'Waar moeten we heen?'' 'Natuurlijk doen we het!' De kerstman liet ze nu rustig uitpraten. Na een paar minuten werd het weer stiller. De kerstman vertelde waar de elfjes heen moesten: van Canada tot Peru, Oslo tot Tokyo, en zo de hele wereld over. De elfjes gingen aan de slag, ze moesten allemaal een route nemen.
Zo ook het elfje Zilverster, ze had een muts met zilveren sterren op en een lang zilveren jurkje aan. Ze had ook een ketting met een zilveren sterretje eraan. Zij zou naar Nederland en daarna terug via Ijsland, dan kon ze haar ouders nog terugzien. Haar ouders leefden daar in het sprookjesbos tussen de trollen en de kabouters. Na lang zoeken hadden alle elfjes hun spullen en de kerstkado's en gingen op weg. De kerstman stond bij de deur en keek ze nog een tijdje na, hij zag de lichtpuntjes langzaam verdwijnen in de donkere nacht. Een groot deel van haar vlucht hoefde Zilverster niet alleen te vliegen, ze kon met Goudpuntje en Waterdruppel meevliegen. Het laatste stukje vloog ze alleen verder. Toen moest ze in Nederland onder alle kerstbomen pakjes neerleggen. Van huis naar huis, van stad naar dorp en zo heel Nederland door. Toen kwam het elfje in het huis van Martha en Jan. Daar stond een mooi versierde kerstboom. De kinderen hadden er samen slingers en kerstballen ingehangen. Zilverster ging even op een van de onderste takken zitten om uit te rusten. Toen legde ze de kado's onder de boom neer en wilde verder vliegen. Maar wat gebeurde er toen! De grote witte poes van Martha kwam binnen. Het elfje vloog gauw achter een kerstbal. Toen de poes voorbij-geslopen was ging Zilverster weg. Ze vloog de stille nacht weer in. Het huis waar Wendy woonde was het laatste waar Zilverster heen moest, nu kon ze beginnen aan de reis naar Ijsland. Er was een ding waar ze niet op had gelet. Haar ketting was bij de boom gevallen. Dat kwam doordat ze moest schuilen voor de poes.
Ze vloog rustig naar Ijsland terwijl het alweer begon te schemeren, de ochtend kwam in zicht. Toen het bijna licht was kwam ze aan bij de rand van het sprookjesbos. 'Joehoe! Joehoe!' riep ze als groet. De eerste reactie kwam al gauw, een trol kwam aangewandeld en vroeg of ze wel toegelaten mocht worden. 'Ik ben Zilverster,' zei Zilverster, 'Mijn ouders wonen hier.' Ze werd doorgelaten en vloog gauw naar de derde eik die na de wilg met paddestoelen kwam. Ze groette eerst Pieter, de kabouter die ze nog kende van vroeger. Daarna ging ze naar haar ouders. Haar zus Zomerbloem was er ook al. Zomerbloem was naar Canada gevlogen voor de kerstman. Ze kregen warme sneeuwklokjesthee en zandkoekjes. Toen vroeg Dennenaald, de moeder van Zilverster: 'Waar is je ketting, Zilverster?' Iedereen keek naar Zilversters hals, maar die was leeg, ze keken op de vloer, daar lag de ketting ook niet. Toen dacht Zilverster aan de poes. Ze vertelde het hele verhaal. Ten slotte zei ze: 'Ik denk dat ik hem daar ben verloren.' 'Ja, wat moeten we nu?' zei Zomerbloem. 'Jullie vliegen zo snel mogelijk terug naar de kerstman, die kan vast wel iets bedenken. Hier zijn jullie mantels, bedankt voor het bezoek.' 'Tot ziens, dank u wel voor de thee.' zeiden Zomerbloem en Zilverster. Ze vlogen zo snel mogelijk naar de Noordpool terug. Naar het houten huisje van de kerstman. Met het avondeten waren ze terug. Ze kregen eerst een bord voorgezet. Daarna mochten ze alles vertellen van hun reis. Zilverster vertelde natuurlijk over de witte poes en haar verloren kettinkje. De kerstman dacht dat hij die nacht wel even kon gaan met de rendieren. Dan zou hij het kettingkje meenemen voor Zilverster. Andere elfjes waren ook spullen verloren, die zou de kerstman ook meenemen.
Ondertussen was Wendy die ochtend wakker geworden en had ze onder de kerstboom gekeken. Ze dacht dat het toch echt een droom was geweest. Maar was dat wel waar? Ze keek onder de kerstboom en zag natuurlijk een pakje voor haar, een voor Lotte, een voor Floor en een voor Floris. Maar wat zag ze daar toch schitteren? Ze pakte het op en zag dat het een kettinkje met een zilveren ster was. Toen dacht ze dat het toch geen droom was geweest. Ze stopte het kettinkje in haar zak. Die avond legde ze het kettinkje onder de boom naast haar pakje. Toen ze ging slapen fluisterde ze nog: 'Kerstman, vergeet hem niet!'
Die nacht ging de kerstman op weg met de arreslee en de rendieren. Hij ging langs alle huizen waar de elfjes spullen waren kwijtgeraakt. Toen hij bij het huis van Wendy kwam liep hij meteen naar de kerstboom. hij keek eerst naast de kerstboom: aan de takken, in de slingers, achter de ballen. Daar zag hij geen kettinkje. Daarna keek hij op de grond, daar vond hij het kettinkje naast de pakjes. Hij vloog verder de aardbol rond. Bij de schemering was hij weer thuis en deelde hij alles uit aan de elfjes. Toen vierden de elfjes samen met de kerstman Kerstmis. Ze hadden lekker eten en de rendieren kregen extra hooi. Het was erg gezellig in het kleine houten huisje op de Noordpool en ze vierden de hele dag feest.
Wendy werd wakker en dacht meteen aan het kettinkje. Ze keek naast haar pakje onder de boom en zag het niet meer liggen. Toen dacht ze dat haar dromen toch echt werkelijkheid waren. Die middag mochten de kinderen de pakjes uitpakken. Wendy kreeg een ketting met een hartje waar haar naam in stond. Toen vond ze het wel heel bijzonder. Lotte kreeg ook zo'n ketting en Floor kreeg een dagboek met een slotje. En Floris? Wat hij gekregen heeft? Hij had een mooi boek met platen van dieren. Er stonden ook rendieren in. De rest van de dag hadden ze nog een heel gelukkig kerstfeest.
Posts tonen met het label Verhalen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Verhalen. Alle posts tonen
zaterdag 24 december 2011
woensdag 2 november 2011
Een stukje van mijn verhaal.
Hier een stukje van mijn verhaal waar ik aan werk:
--
--
Reacties zijn welkom (zoals altijd). Dit waren de eerste 624 woorden. Ik ben nu bij 1459 woorden.
--
Ik stond opeens niet meer thuis in de gang, terwijl ik net was binnengekomen. Ik liep verder en zag om me heen muren, grijs en dik. Ik zag een grote houten deur en maakte hem open. Opeens stond ik in een grote ruimte. Er hingen wandkleden aan de muren en er stonden op een verhogen allemaal stoelen rond een tafel. In de ruimte waar ik liep stonden ook een aantal tafels langs de muren met houten banken langs de lange zijden. Ik liep langs de rechtermuur en liep de hele zaal rond. Ik bekeek de wandkleden en liep over het podium. Opeens zag ik mensen binnenkomen en ik schrok even, maar ik merkte dat ze mij niet zagen. Ik dacht: wat vreemd, zien ze mij niet?
Ik stapte weer van het podium en liep vlak langs de mensen naar de deur toe. Ze keken niet op of om, dus nu wist ik zeker dat ze mij niet zagen. Ik draaide me weer om bij de deur en bekeek de mensen goed. Er liepen twee vrouwen bij het gezelschap, beide in lange jurken. Er waren vijf mannen, waarvan er eentje een uitgebreide outfit aanhad, ik zou zeggen dat hij een edelman was. De anderen leken me soldaten of wachters. Er gingen twee wachters langs de deuren staan en de andere twee liepen mee naar het podium met de anderen. Daar gingen ze zitten aan de grote tafel. Er werd geklopt op de deur en een wachter kwam binnen met een man die er ook best netjes uitzag, misschien een andere edelman of een raadslid. Ik ging op een houten bank zitten en keek toe. De man liep naar het podium, boog even en daarna nam hij plaats aan de tafel op het podium. Er kwam nog zo een soort man binnen met de wachter en die boog ook bij het podium en ging naast de andere man zitten. Zo ging het nog even door tot er 4 van dit soort mannen zaten. Ik bleef rustig zitten en keek toe. De mannen en vrouwen begonnen te praten, maar ik kon het hier niet goed verstaan. Ik stond op en ging op de rand van het podium zitten. De mensen aan tafel bleven praten en merkten niks van mijn verplaatsing. Dit was zo gaaf, dat ik maar weer even rond ging lopen. Ze merkten blijkbaar echt niets en ik ging weer zitten en begon te luisteren. Het ging over geld dat ze moesten halen bij boeren. Ik vond het niet erg interessant en ging maar weer wat lopen. Ik was bang dat ze de deur wel open en dicht zouden zien gaan en probeerde dus maar niet door de deur weg te gaan. Ik liep weer langs de muren en bekeek de wandkleden wat beter. Misschien zou ik terug kunnen gaan naar mijn eigen tijd, maar de gang thuis waar ik binnenkwam. Ik dacht aan de gang thuis en concentreerde me op de dingen die daar aan de muur hingen, waar de kapstok was en waar de trap was, de deur naar de wc, de deur naar de klederkast, de deur naar de keuken, ik bleef maar denken aan de voordeur en de deurmat en opeens was ik weer terug. Dit was me de vorige keer dat ik ergens anders was niet gelukt. Ik hing mijn jas op aan de kapstok en liep naar de keuken om een glas limonade te pakken. 'Ik ben thuis' riep ik en ik ging naar de kamer met mijn glas drinken, zette de tv aan en plofte op de bank. Ik keek op mijn horloge en zag dat het nog steeds half 4 was, ik was om 5 voor half 4 thuisgekomen, dus geen tijd verstreken, net als de vorige keer.
--
Reacties zijn welkom (zoals altijd). Dit waren de eerste 624 woorden. Ik ben nu bij 1459 woorden.
woensdag 28 september 2011
Het oude vrouwtje
Het oude vrouwtje liep de deur uit achter haar rollator en draaide de deur op slot. Ze zette haar tasje op de rollator en liep de straat uit, sloeg de hoek om en liep verder over de stoep. Ze was onderweg naar de supermarkt, ze moest nog twee straten oversteken voor ze er zou zijn. De eerste straat was druk, er stond een vrachtauto in de bocht. Het vrouwtje stak langzaam over en liep voor de vrachtauto langs. Bij de volgende oversteek stond veel werkverkeer, er werd een nieuwe winkel gebouwd tegenover de supermarkt. Ze liep voor de supermarkt langs tot ze bij de ingang was. Daar liep ze naar binnen en ze zocht alle boodschappen die ze nodig had: melk, brood, kaas, boter, vis, aardappels, groenten, kruiden, thee, suiker, frisdrank, chips en dropjes.
De kleinkinderen zouden in het weekend komen en daarom moest ze voor lekkere dingen zorgen. Vandaar de chips, dropjes en frisdrank. Haar dochter zou een weekendje weggaan met haar man en de kinderen zouden dus naar oma gaan. Ze kwamen wel vaker logeren als Esther weg wilde, dan bracht ze de kinderen op vrijdagmiddag en haalde ze weer op zondag.
Het oude vrouwtje liep naar de kassa en zette alles op de lopende band, betaalde en deed alles in het mandje van haar rollator. Ze liep de winkel uit en liep terug naar huis. Thuisgekomen deed ze de deur open voor de zwarte kat die op de stoep zat te wachten. Ze liep zelf ook naar binnen en deed de deur weer dicht, zette alle boodschappen in de kast of koelkast en ging in de stoel in de huiskamer zitten. De zwarte kat sprong bij haar op schoot en de vrouw aaide de kat. 'De kinderen komen weer dit weekend.' zei het vrouwtje tegen de kat. De kat spinde.
De volgende middag belde Esther aan. De deur werd niet open gedaan. Ze stond op de stoep met haar man, de kinderen en twee tassen. Lindsay, haar dochter keek door het raam naar binnen, maar kon niks zien want de vitrages zaten dicht. Haar man zocht in zijn zak en vond de sleutel van haar moeders huis. Hij deed de deur open en ze liepen naar binnen. 'Hallo oma!' riep Bart, de zoon van Esther. Esther bleef in de deuropening staan en schrok ergens van. Haar man keek langs haar naar binnen en legde een arm om haar schouders heen...
Wordt misschien vervolgd.
De kleinkinderen zouden in het weekend komen en daarom moest ze voor lekkere dingen zorgen. Vandaar de chips, dropjes en frisdrank. Haar dochter zou een weekendje weggaan met haar man en de kinderen zouden dus naar oma gaan. Ze kwamen wel vaker logeren als Esther weg wilde, dan bracht ze de kinderen op vrijdagmiddag en haalde ze weer op zondag.
Het oude vrouwtje liep naar de kassa en zette alles op de lopende band, betaalde en deed alles in het mandje van haar rollator. Ze liep de winkel uit en liep terug naar huis. Thuisgekomen deed ze de deur open voor de zwarte kat die op de stoep zat te wachten. Ze liep zelf ook naar binnen en deed de deur weer dicht, zette alle boodschappen in de kast of koelkast en ging in de stoel in de huiskamer zitten. De zwarte kat sprong bij haar op schoot en de vrouw aaide de kat. 'De kinderen komen weer dit weekend.' zei het vrouwtje tegen de kat. De kat spinde.
De volgende middag belde Esther aan. De deur werd niet open gedaan. Ze stond op de stoep met haar man, de kinderen en twee tassen. Lindsay, haar dochter keek door het raam naar binnen, maar kon niks zien want de vitrages zaten dicht. Haar man zocht in zijn zak en vond de sleutel van haar moeders huis. Hij deed de deur open en ze liepen naar binnen. 'Hallo oma!' riep Bart, de zoon van Esther. Esther bleef in de deuropening staan en schrok ergens van. Haar man keek langs haar naar binnen en legde een arm om haar schouders heen...
Wordt misschien vervolgd.
donderdag 1 september 2011
Schrijfwedstrijd (4/101)
Afgelopen zondag heb ik een verhaal ingestuurd voor een verhalenwedstrijd. Hieronder zometeen de link waar mijn verhaal staat. Als je er iets over wilt zeggen mag je hier gewoon reageren. Ik heb neit veel te schrijven over het verhaal, behalve dat ik het best snel af kreeg. Ik zag de wedstrijd zaterdagmiddag en ik ben meteen gaan schrijven en had de helft al binnen een half uur, ik heb hem later nog eens doorgelezen en bijgewerkt en zondag dus ingezonden.
Klik hier om het verhaal te lezen
Klik hier om het verhaal te lezen
woensdag 20 juli 2011
De ontvoering
Floor loopt door de school. Het is zo stil. Waar is iedereen toch? Dan legt iemand een hand over haar mond en trekt haar mee een lokaal in, Floor spartelt en beweegt, probeert te gillen, maar er komt geen geluid langs die hand. Dan krijgt ze een doek voor haar ogen, hij wordt strak vastgemaakt en dan ziet ze niets meer. Ze wordt opgetild en meegenomen. Een klap en dan merkt ze niets meer.
Floor wordt wakker. Ze voelt dat er een touw om haar polsen en enkels zit. Ze ziet niets, maar hoort toch van alles: piepende remmen, dichtslaande autodeuren, mannenstemmen en dan hoort ze een kofferbak opengaan. Ze wordt opgetild, even later voelt ze dat ze een trap afgaan. Floor wordt op iets zachts neergelegd en ze hoort de mannen de trap weer oplopen en een sleutel in het slot omdraaien.
Dan hoort ze voetstappen in de ruimte. ‘Thomas, heb je je zakmes nog?’ hoort ze dan. ‘Waar ben ik? Wie zijn jullie?’ vraagt Floor angstig. Haar blinddoek wordt afgetrokken en ze ziet eerst niets, zo donker is het. Dan ziet ze een paar kleine raampjes bovenin waar een beetje licht doorheen valt. Ze ziet een trap, een klein tafeltje en een paar oude matrassen waarop een jongen en twee meisjes zitten. ‘Thomas, mag ik je zakmes?’ zegt een van de meisjes, die vlak voor haar zit. De jongen geeft een zakmes aan het meisje. ‘Ann, zou je ons niet voorstellen? Ach, ik zal het wel doen.’ zegt de jongen, ‘Ik heet Thomas, dit is Veroniek en dat meisje dat de touwen losmaakt is mijn zusje Ann. En hoe heet jij?’ Het is even stil en dan zegt Floor: ‘Ik ben Floor, maar waar zijn we en wat doen we hier?’. Ann heeft inmiddels de touwen los en legt ze op het tafeltje. ‘O, we zijn doodleuk ontvoerd door twee mannen, ik zou niet weten wat ze met ons willen doen en wat ze hiermee willen bereiken. zegt Ann, die zich druk maakt. Veroniek heeft nog niets gezegd tot dit moment: ‘Gaan we nog eens verder met dat ontsnappingsplan?’ En dan tegen Floor: ‘We zijn bezig met een ontsnappingsplan. Eergisteren hebben we het bedacht.’
Na een half uur leggen Veroniek en Ann de dekens recht en iedereen gaat slapen.
De volgende ochtend wordt Floor wakker van een piepende deur. Een van de ontvoerders komt binnen met een bord, waar een stapel boterhammen op ligt. Hij zet hem neer op het tafeltje en loopt dan snel weer weg. Even later hoort Floor de sleutel omdraaien in het slot. Dan staat Thomas op en pakt het bord van het tafeltje af. Hij gaat weer zitten op een van de matrassen. ‘Wie wil er kaas en wie hagelslag?’ vraagt hij alsof ze aan het picknicken zijn. Veroniek en Ann gaan rechtop zitten en graaien allebei een boterham van het bord. ‘Floor, wil je ook iets eten?’ vraagt Thomas dan. ‘Ja, als er nog iets is.’ zegt Floor terwijl ze rechtop gaat zitten. Thomas geeft haar een boterham en zegt: ‘Natuurlijk, we delen wat er is.’. ‘Wanneer zouden die engerikken weer weggaan?’ vraagt Ann zich hardop af. Veroniek eet haar boterham op en loopt naar het tafeltje. Dan zet ze het tafeltje onder het raam. Samen met Floor verschuift ze de matrassen. ‘Nu is ons interieur ook eens wat gezelliger.’ zegt Veroniek, ‘Wie weet hoe lang we hier nog zitten.’.Even later horen ze de mannen praten. De deur valt in het slot en de motor van de auto wordt gestart. ‘Ze zijn weg.’ zegt Thomas. Ze luisteren nog even, maar ze horen het volgende kwartier nog niks.
‘Kom, dan proberen we of het raam open kan en of we er doorheen kunnen.’ zegt Ann en ze staat al op het tafeltje. Ze maakt het raam open en ziet dat het groot genoeg is om doorheen te klimmen. ‘Kom Veroniek, ga jij eerst.’ zegt ze en stapt weer van het tafeltje af.
Een half uur later staan ze allemaal buiten en lopen naar de straat. Daar kijkt Ann eerst welke kant ze het beste op kunnen gaan. Ze lopen tot de bushalte en kijken waar de bus heen gaat. ‘Leeuwarden’ leest Thomas hardop, ‘de volgende bus komt om kwart over elf, de bus gaat om het uur.’ ‘Moeten we niet eerst naar het politiebureau?’ zegt Ann tegen hem. ‘Zie jij hier ergens een politiebureau? Ik niet en het ziet er hier niet erg groot uit. Ik denk dat er in Leeuwarden wel een politiebureau is.’. Ann knikt en zegt: ‘Hoeveel geld hebben jullie bij je? Of heeft iemand nog een strippenkaart?’ Thomas voelt in zijn zakken en vindt een strippenkaart. ‘Kijk, hier zitten vast nog genoeg strippen op voor ons allemaal.’ zegt hij.
Eenmaal in Leeuwarden vragen ze aan een paar mensen de weg naar het politiebureau. Ze zijn er al snel en Thomas doet het verhaal. De politie vraagt ze allemaal apart van elkaar om het verhaal te doen. Dan wordt gevraagd wat de plaats is waar ze opgesloten zaten. Dan vertelt Floor dat ze het heeft gezien bij de bushalte op het bordje. ‘Er stond op het bordje ‘Stiens’.’ zegt ze. Ze wisselen de emailadressen uit en dan worden ze naar huis gebracht door de politie. Thuis mogen ze het hele verhaal nog een keer vertellen aan de ouders.
Een paar weken later zit Floor achter de computer. Ze is aan het MSN’en met Ann. Haar ouders kijken het nieuws op de tv. Dan hoort ze dat twee mannen in de buurt van Leeuwarden zijn opgepakt door de politie. Floor zegt tegen Ann dat ze het nieuws aan moet zetten. Floor typt naar Ann: ‘Volgens mij zijn dat die mannen die ons ontvoerd hebben.’ Daarna gaan ze offline.
Het kan zijn dat dit verhaal een ander lettertype heeft dan normaal, dit komt omdat het gekopieƫrd is uit een word-document en ik normaal altijd gewoon op de site in het bericht schrijf. Dit verhaal heb ik ooit geschreven voor een wedstrijd en ik heb nooit meer iets van die wedstrijd gehoord.
Abonneren op:
Posts (Atom)